....

وقتی بهت سخت می گذره سخت تمرین کن...انقدر که تمام ماهیچه هات به جای تو فریاد بزنن..سکوت لعنتی تو رو بشکنن و تمام بدنت خیس عرق بشه.. بعد تمرین دراز بکشی و حتی فرصت فکر کردن نداشته باشی...

(البته این برای قبل بود ...زمانی که فقط فیتنس کار می کردم...صبح تا شب تمرین داشته باشمم فرصت دارم بشینم سکوت کنم و دلم برات تنگ بشه..مطمن باش...)

اینکه بعد از مدتها دوباره رفتم به باشگاه قدیمی...(جایی که با سمانه بچه ها رو اماده می کردیم.)...بیشتر بابت یاد گذشته بود و کمتر شدن (...)...اما اینبار ن سمانه ای بود نه بچه های قدیمی...مربی جدید از بچه هایی بود که روزی خودم برنامشو می خوندم و از شلی عضلاتش رنج میبرد ...تنها ی گوشه شروع کردم و گاهی نگاهی به حرکتهای بچه ها که درست تمرین می کنند یا نه.. ...به یاد گذشته..(ولی اصلا نمیرم سمتشون هیچ کشش خاصی ندارم).بعد به خودم دوباره گفتم ن...مربی باشگاه شدن اصلا نمی تونه منو به چیزی که می خوام برسونه....وقتی هزاران نفر با ی مدرک سه ماهه خیلی راحت این مراکز پر کردن...

...امیدوارم سال دیگه این پیشنهادات کاری که الان بهم میشه داشته باشم...معلم ورزش ..این تمام سلولهای بدنمو به وجد میاره...ان شاالله سال دیگه

#به حوالی دلم گاه گاهی سری بزن...