
بعضی ها شبیه آب سرد تگرگی می مونند...وقتی توحجم فشار روحی داری لحظه به لحظه می سوزی...
انقدر مهربانند..انقدر وجودشون التیام بخشه...که گذر دقیقه و ساعتها رو نمی فهمی...دستاشون پر از مهر...چشماشون پر از شوق زندگی...کنار این ادم ها هیچ وقت تنها نمیشی حتی اگه ازشون خیلی دور بشی....
#عکس_من
+درحال حرف زدن عینکمو برمی دارم...دستاشو میزاره زیر چونش میگه صبر کن چند لحظه...می خوام ببینمت...
+رها تو بعد 13 سال هیچ فرقی نکردی
_هنوز بزرگ نشدیم..همون دختربچه های 15 ساله ایم...(بعد باهم می خندیم)
برچسب:
نویسنده: کامیار صمیمی